DEEL 2
’n Sekonde later het my pa die foon aan my ma oorhandig.
“Wat wil jy hê moet ek sê?” het my ma gevra.
Ek het my oë toegemaak.
“Ek wil hê jy moet vir my die waarheid vertel.”
Sy het geswyg.
“Het jy geweet die meisies sou buite wees?”
“Ek het nie geweet hulle sou so ver loop nie,” het sy uiteindelik gesê.
My hart het gaan staan.
“Maar jy het geweet hulle is buite?”
“Jy het ons sonder waarskuwing met hulle gelos.”
“Ek het hulle na hulle grootouers toe gebring.”
“Ons is nie ’n gratis kinderoppasdiens nie.”
Ek kon skaars glo wat ek hoor.
“Ma, hulle is agt en drie jaar oud.”
“En jy moes ons gebel het.”
“Ek was by die hospitaal!”
“Dit is altyd iets,” het sy gesê. “Jy verwag altyd dat ons alles moet laat vaar wanneer jy hulp nodig het.”
Ek het na die gang gekyk.
My oudste dogter het nog onder die komberse gelê.
“Sy het haar sussie gedra.”
My ma het niks gesê nie.
“Sy het haar driejarige sussie probeer huis toe dra omdat sy gedink het niemand gaan haar help nie.”
“Ek het nie gesê sy moet dit doen nie.”
“Maar jy het die deur toegeslaan.”
“Ek was kwaad.”
Daardie twee woorde het my heeltemal stilgemaak.
Nie “Ek is jammer” nie.
Nie “Ek het nie geweet” nie.
Net:
**Ek was kwaad.**
My man het sy oë toegemaak en stadig asemgehaal.
Toe vra hy:
“Wat het julle met Kersfees gebeur?”
Ek het hom alles vertel.
Hy het lank stilgebly.
Toe sê hy:
“Ek wil hê jy moet ophang.”
Ek het na hom gekyk.
“Hoekom?”
“Bel jou ma nie weer nie.”
“Maar—”
“Nie nou nie.”
Sy stem was sag, maar ferm.
“Eers moet ons uitvind hoekom hulle so kwaad was.”
Ek het fronsend na hom gekyk.
“Wat bedoel jy?”
Hy het na my foon gewys.
“Het jou ma enigiets gesê oor geld?”
Ek het skielik stil geword.
Toe onthou ek.
Die vorige week het my ma my gebel.
Sy het gevra of ek haar kon help met ’n “klein finansiële probleem”.
Ek het gesê ek kan nie.
My man het destyds langs my gesit.
Hy het my vertel om versigtig te wees.
Maar ek het nooit vir hom gesê hoeveel my ma eintlik gevra het nie.
Ek het hom nou vertel.
Hy het bleek geword.
“Hoeveel?”
Ek het die bedrag gesê.
Hy het sy kop laat sak.
“Dit is presies die bedrag wat uit ons gesamentlike rekening verdwyn het.”
My hart het vinniger begin klop.
“Wat?”
Hy het sy foon oopgemaak.
“Ek het dit eers gedink dit was ’n bankfout.”
Hy het vir my ’n transaksie gewys.
Die geld was nie na my ma se rekening gestuur nie.
Dit was na ’n maatskappyrekening gestuur.
’n Naam wat ek nog nooit gesien het nie.
“Wie is dit?”
My man het stadig gesê:
“Ek weet nie.”
Toe het my oudste dogter se dokter die kamer binnegekom.
“Jammer om te onderbreek,” het sy gesê.
Ek het dadelik opgestaan.
“Is my dogter okay?”
“Sy is stabiel.”
Ek het verlig asemgehaal.
“Maar sy het iets vir my gesê wat jy moet hoor.”
My hart het weer begin jaag.
“Wat het sy gesê?”
Die dokter het na my gekyk.
“Sy het gesê dit was nie die eerste keer dat jou ouma haar alleen laat voel het nie.”
Ek het verstom gestaan.
“Wat bedoel sy?”
Die dokter het sag geantwoord:
“Jy moet haar self vra wanneer sy gereed is.”
—
### DEEL 3
Ek het langs my dogter se bed gaan sit.
Sy het stadig haar oë oopgemaak.
“Mamma?”
“Ek is hier.”
Sy het my hand vasgehou.
“Is Pappa okay?”
“Ja, liefie.”
Sy het ’n oomblik stilgebly.
Toe vra sy:
“Is Ouma nog kwaad?”
My keel het styf geword.
“Hoekom dink jy is Ouma kwaad?”
Sy het na haar hande gekyk.
“Omdat ek die brief gesien het.”
Ek het gevoel asof die hele wêreld skielik stil geword het.
“Watter brief?”
Sy het haar oë na myne opgelig.
“Die een wat Ouma vir Oupa gegee het.”
Ek het na my man gekyk.
Hy het onmiddellik verstaan dat iets belangrik aan die gebeur was.
“Waar was die brief?” het ek gevra.
“Op die kombuistafel.”
“Het jy dit gelees?”
Sy het haar kop geskud.
“Ek kon net my naam sien.”
“Wat het dit gesê?”
Sy het probeer onthou.
“Dit het gesê… ‘Ons moet haar keer voordat sy uitvind.’”
Ek het my asem ingehou.
“Wie is ‘haar’?”
My dogter het na my gewys.
“Jy.”
My man het stadig van sy hospitaalbed af regop gesit.
“Wat nog?” het hy gevra.
My dogter het haar oë toegemaak.
“Ek het Ouma en Oupa hoor praat.”
“Waaroor?”
“Julle huis.”
My maag het omgedraai.
“Wat van ons huis?”
Sy het sag gesê:
“Oupa het gesê as Mamma nie teken nie, gaan alles verkeerd loop.”
Ek en my man het na mekaar gekyk.
Teken.
Die woord het deur my kop gemaal.
Toe onthou ek die dokumente wat my ma my twee maande tevore gevra het om te onderteken.
Sy het gesê dit was vir “familieboedelbeplanning”.
Ek het geweier om dit te teken totdat ek dit behoorlik kon lees.
My ma was woedend.
Nou het ek besef hoekom.
My man het sy foon geneem en die dokumente begin soek wat ek destyds vir hom aangestuur het.
Hy het een oopgemaak.
Sy gesig het verander.
“Wat?”
Hy het die skerm na my toe gedraai.
Daar was my naam.
En onder dit was ’n handtekening.
My handtekening.
Maar ek het dit nooit geteken nie.
“Dit is nie my handtekening nie,” het ek gefluister.
My man het die prokureur gebel.
Terwyl ons gewag het, het my foon weer gelui.
Hierdie keer was dit my pa.
Ek het geantwoord.
Hy het nie hallo gesê nie.
Hy het net gefluister:
“Moenie jou ma vertrou nie.”
Ek het regop gesit.
“Wat het jy gedoen?”
“Ek het probeer om dinge reg te stel.”
“Wat beteken dit?”
Hy het stilgebly.
Toe sê hy:
“Die meisies was nooit die rede waarom jou ma hulle weggejaag het nie.”
My hart het in my bors begin klop.
“Wat was die rede?”
“Sy was bang hulle sou vir jou vertel wat hulle gesien het.”
“Wat het hulle gesien?”
My pa het begin huil.
Toe sê hy die een sin wat alles verander het:
“Jou ma het nie die dokumente vervals nie.”
Ek het verstom gestaan.
“Wie het dit dan gedoen?”
Daar was ’n lang stilte.
Toe hoor ek my pa sê:
“Jou man.”
Ek het stadig na my man gekyk.
Hy het sy foon laat sak.
Sy gesig was doodstil.
Maar voordat ek iets kon sê, het my pa bygevoeg:
“En hy het dit gedoen omdat hy probeer het om jou teen iemand anders te beskerm.”
Die oproep is skielik beëindig.
Ek het na my man gestaar.
“Wat het my pa bedoel?”
Hy het nie geantwoord nie.
Toe kyk hy uiteindelik na my.
“Daar is iets wat ek jou nooit vertel het nie.”
En toe gaan die hospitaaldeur oop.